Koc, herbata (albo czerwone wino), kot na kolanach i książka. Październik da się lubić, szczególnie z taką listą nowości (ułożonych według daty premiery).

1. Red. Agnieszka Wójcińska „Mur. 12 kawałków o Berlinie”, Czarne
Data premiery: 2 października 2015

Mur Gdy runął mur miałam siedem lat, ale nie przypominam sobie, żebym siedziała przed telewizorem i z zapartym tchem obserwowała wydarzenia. Wtedy wolałam jeszcze samochody i lalki. Agnieszka Wójcińska zebrała trzynastu polskich i niemieckich reporterów. Są wśród nich: Katarzyna Brejwo, Juliusz Ćwieluch, Merle Hilbk, Urszula Jabłońska, Magdalena Kicińska, Nataša Kramberger, Jens Mühling, Kaja Puto, Antje Rávic Strubel, Witold Szabłowski, Ziemowit Szczerek, Maciej Wasielewski i Agnieszka Wójcińska. Każdy z nich dorzuca do muru swoją cegiełkę.

2. Jarosław Mikołajewski „Wielki przypływ”, Dowody na Istnienie
Data premiery: 5 października 2015

Wielki przypływ„Poznawanie Lampedusy nie ma w sobie nic z heroizmu: odległości są małe, zagrożenia niewielkie, przestępczość znikoma. Nawet olbrzymie psy okazały się przyjacielskie.
Robię, co mogę, żeby stać się częścią tej wyspy, wejść jej pod skórę. Ale to głupia ambicja.
– O, straniero! – woła ze śmiechem Domenico, kiedy mija mnie samochodem. Cudzoziemcze! Narażam się na śmieszność, próbuję chodzić bez butów, siadam na ziemi, przytulam psy. Któregoś popołudnia zasypiam przy jednym z nich. Gigant o żółtej sierści przyjmuje to jak pieszczotę, która należy się wszystkim stworzeniom”.

Lampedusa ma 9 km długości, 3 km szerokości. Mieszka na niej 6 300 osób, wyspa leży na Morzu Śródziemnym, między Maltą a Tunezją, ale administracyjnie należy do sycylijskiej prowincji Agigento. Jest więc częścią Unii Europejskiej. Od lat ciągną więc na nią imigranci z Afryki. Wielu tonie, nim dotrze do celu. 8 lipca 2013 papież Franciszek, w swojej pierwszej podróży zagranicznej, przybył na wyspę i oddał hołd imigrantom, którzy utonęli w okolicach Lampedusy. Na Lapmedusę leci także Jarosław Mikołajewski, przez lata szefa Instytutu Kultury Polskiej w Rzymie. Próbuje poczuć klimat wyspy, rozmawia z mieszkańcami, odwiedza muzeum, w którym mieszkańcy wyspy gromadzą rzeczy znalezione przy imigrantach.

3. Marcin Kącki „Białystok. Biała siła, czarna pamięć”, Czarne
Data premiery: 7 października 2015

BiałystokBiałystok to dla mnie Pałac Branickich i Puszcza Białowieska. Czytając opis książki na stronie wydawnictwa Czarne skojarzyłam kolejne fakty: to tu narodził się język Esperanto, to tutaj przyszło na świat pierwsze polskie dziecko z in vitro. Ale Białystok to także swastyki na murach, niechęć do obcych, rasizm. Znam kilka osób, które pochodzą z tego miasta. Wszystkie są otwarte, tolerancyjne, podkreślają, że Białystok zawsze było wielokulturowy. Na pewno jest ciekawy. Nie oczekuję, że Kącki skupi w nim całą Polskę, jak w soczewce. Mam po prostu nadzieję, że po przeczytaniu tej książki, zrozumiem więcej.

4. Maria Wilczek-Krupa „Kilar. Geniusz o dwóch twarzach”, Znak
Data premiery: 12 października 2015

KilarKochał książki i koty. Znam wielu mu podobnych. Ale raczej żaden/żadna z nich nie pisał(a) muzyki do filmów Wajdy, Polańskiego czy Coppoli. Ponoć Wojciech Kilar mówił o sobie: „Jestem jak Dr Jekyll i Mr Hyde.” Ponoć potrafił pędzić jednym ze swoich mercedesów z szaleńczą prędkością, a potem, w domowym zaciszu, odmawiał żarliwie różaniec. Maria Wilczek-Krupa, autorka książki, rozmawiała ponoć z mistrzem godzinami. Z rozmów tych powstawało solidne, 400 stronicowe dzieło. Niepokoi mnie tylko trochę, że wydawca pisz o nim, że jest to biografia „pełna anegdot”. Choć może zupełnie nieuzasadniony ten niepokój.

5. Max Cegielski „Wielki gracz. Ze Żmudzi na Dach Świata”, Karakter
Data premiery: 19 października 2015

Wielki_graczMax Cegielski wraz z fotografem, Mikołajem Długoszem, wyruszają szlakiem Bronisława Grąbczewskiego, podróżnika, który będąc synem powstańca styczniowego, zaciągnął się do służby w carskiej armii. Jako jej oficer w latach osiemdziesiątych XIX wieku stał się jednym z najważniejszych uczestników Wielkiej Gry, czyli szpiegowskiej rywalizacji Rosji i Wielkiej Brytanii na terenach Azji Środkowej. Tak trafił nawet na karty powieści Juliusza Verne’a i Rudyarda Kiplinga. Cegielski i Długosz chcą zobaczyć, jak dziś wygląda życie w miejscach opisywanych przez Grąbczewskiego. Ze Żmudzi, gdzie ich bohater się urodził, jadą przez Rosję, Uzbekistan aż po Pamir.

Ciekawa jestem tej reportersko-eseistycznej opowieści. Nie wiem tylko czy blisko sto kolorowych fotografii autorstwa Mikołaja Długosza, które znajdą się w książce będą stanowiły jej dopełnienie, czy też sprawią, że będzie się ją bardziej oglądać, a mniej czytać.

6. Bartek Sabela, „Wszystkie ziarenka piasku”, Czarne
Data premiery: 21 października 2015

PiasekSahara Zachodnia to państwo proklamowane w 1976 roku, które leży w północno-zachodniej części Afryki. Na północy graniczy z Marokiem, na wschodzie i południu z Algierią i Mauretanią, na zachodzie z Oceanem Atlantyckim. Prawie całe terytorium kraju zajmuje kamienista pustynia. Saharę Zachodnią uznaje 50 państw (http://www.arso.org/03-2.htm). Saharyjczycy o swoim kraju mówią, że jest to największe więzienie świata. Szesnaście lat wojny między partyzantami Frontu POLISARIO a wojskami marokańskimi i dwadzieścia pięć lat negocjacji nie przyniosły rozwiązania konfliktu. W jego wyniku połowa rdzennej ludności uciekła do Algierii i mieszka w obozach uchodźców. Druga żyje pod brutalną marokańską okupacją. Dzieli ich zbudowany przez Marokańczyków „mur wstydu” – fortyfikacja wojskowa, od której większy jest jedynie Wielki Mur Chiński.

Bartek Sabela pojechał do El Aaiún, stolicy okupowanej Sahary Zachodniej. Pojechał również na drugą stronę muru, na Terytoria Wyzwolone kontrolowane przez partyzantów walczącego o niepodległość POLISARIO. I do Algierii, gdzie przez wiele tygodni mieszkał w obozach dla saharyjskich uchodźców – jedynym w swym rodzaju w pełni zorganizowanym państwie na wygnaniu. Ciekawa jestem ludzi, których spotkał na swojej drodze. Sahary Zachodniej jestem po prostu ciekawa. Entuzjastyczna recenzja Artura Domosławskiego dodatkowo zachęca do lektury.

7. Red. Mariusz Szczygieł „Antologia 100/XX+50. Antologia polskiego reportażu XX wieku. Tom 3”
Data premiery: 28 października 2015

AntologiaTej książki przedstawiać nie trzeba. Pierwsze dwa tomy rozeszły się jak świeże bułeczki. Tym razem dostajemy 50 reportaży, napisanych przez 17 kobiet, 32 mężczyzn i jednego anonimowego autora. Łącznie 1015 stron bez fikcji! Wśród autorów: Bolesław Prus, Edward Słoński, Ferdynand Ossendowski, Arkady Fiedler, Wiktor Osiatyński, Teresa Torańska, Radosław Sikorski, Wojciech Górecki, Olga Stanisławska, Magdalena Grochowska, Włodzimierz Kalicki, Cezary Łazarewicz, Katarzyna Surmiak-Domańska.

Do opisów książek wykorzystałam materiały dostępne na stronach internetowych oraz profilach na FB wydawców.

Reklamy